كردن راهى كه هم به قول و قسم سپهبد لطمه‌اى وارد نشود و هم عزيز اللّه خان قانع گردد و اينقدر تعجيل نكند ، با دو نفر از همكاران و دوستان خود اسد اللّه خان سرحددار و على محمد خان امير اعظم در اين باب به مذاكره پرداخت و گفت عزيز اللّه خان همچون تكليف شاقى به من كرده و من به خاطر مصالح تأمينى لرستان و خاتمه بخشيدن به اين شورشها كه مورد توجه مخصوص رضا شاه مىباشد ، به او قول ترخيص آنها را داده‌ام و اگر شما بتوانيد او را قانع سازيد كه در اين مورد عجله نكند تا من سر فرصت مناسب اين كار را انجام دهم ، از شما ممنون خواهم شد . در اين هنگام دست تقدير به يارى سپهبد شتافت . توضيح اينكه عزيز اللّه خان با سرحددار ، تندنويس سپهبد امير احمدى و جمعى از افسران و چند نفر از خوانين جوان و افسران اهل معاشرت آن ايام من جمله على محمد خان امير اعظم هرشب مجلس داشتند . و عزيز اللّه خان در يكى از اين شبها پرخورى كرده و به حال غش و اغماء افتاده و به دستور خود او ، دوستانش وى را به خانه كدخدا ابو كه سرمنزل او بود حمل كردند ؛ در حالىكه فوق العاده پريشان و حالش خطرناك بود . حال عزيز اللّه خان مرتبا رو به وخامت مىرود و هرلحظه اضطراب و هيجانش بيشتر مىشود . در اين هنگام حسن خان بهاروند ( حسين خان على آقا ) فرارسيده و چون وضع را چنين مىبيند سراسيمه پيش سپهبد احمدى رفته مىگويد : عزيز اللّه خان شاهدوست الساعه مشرف به موت است . امير احمدى دستور مىدهد كه دكتر جهت معالجه عزيز اللّه خان برود . حسب الامر امير احمدى اطباى لشكر جهت معالجه و مداواى عزيز اللّه خان دست به كار شدند و بسيار كوشيدند كه او را نجات دهند و سلامتش را بازگردانند . لكن معالجات آنها مفيد نيفتاد و او رخت به سراى جاودانى كشيد . برحسب دستور امير احمدى عموم افسران در تشييع جنازه او شركت كردند و همان مراسمى را كه در فوت افسران ارشد برپا مىدارند براى عزيز اللّه خان هم انجام مىدهند . بعد از فوت عزيز اللّه خان نوبت به برادر ديگرش صيد هاشم خان رسيد . صيد هاشم خان گاهى ياغى بود و زمانى خدمتگزار . درخصوص سرانجام كار صيد هاشم خان و پدرش منصور خان سپهبد رزم‌آرا در كتاب جغرافياى نظامى لرستان چنين آورده است : « در مردادماه 1310 فرماندهى تيپ مستقل گارد سپه به سرهنگ درافشان محول شد و در پاييز همان سال كدخدا دوست‌مراد و امان اللّه كه تأمين دريافت نموده بودند ، دستگير و اعدام